บทที่ 14 เทพบุตรมู่เฉิน

บทที่ 14 : เทพบุตรมู่เฉิน

เก้าชั้นฟ้า สวรรค์ชั้นที่สาม

ที่นี่ไม่ใช่เมฆสีขาวเหมือนที่คนเบื้องล่างจินตนาการ แต่เป็นเมืองขนาดใหญ่ที่ลอยอยู่บนท้องฟ้า เมืองที่สร้างจากหยกสวรรค์และทองคำสวรรค์ทั้งหมด แสงสีทองส่องสว่างตลอดเวลาโดยไม่มีกลางคืน

บนบัลลังก์ที่สูงที่สุดของสวรรค์ชั้นที่สาม ชายหนุ่มในชุดเกราะสีทองอร่ามนั่งอยู่ ดวงตาของเขาคมกริบเหมือนดาบ ใบหน้าหล่อเหลาจนเทพธิดาทั้งสวรรค์ต้องหลงใหล

เขาคือเทพบุตรมู่เฉิน เทพสงครามผู้ปกครองสวรรค์ชั้นที่สาม ศิษย์พี่ของเย่วหลิงซา และอดีตพี่ใหญ่ของเซียวอู๋จี้

เมื่อสามพันปีก่อน เขาคือเด็กขอทานที่เซียวอู๋จี้เก็บมาเลี้ยงจากข้างถนน สอนวิชาให้ ให้ข้าวกิน ให้ที่พักพิง จนกระทั่งได้กลายเป็นเทพสงคราม

แต่เมื่อสามพันปีก่อน เขาก็คือคนที่ถือกระบี่แทงทะลุหัวใจของเซียวอู๋จี้จากด้านหลังด้วยมือของเขาเอง

ตอนนี้เขากำลังถือจอกสุราสวรรค์อยู่ในมือ มองดูรายงานจากโลกเบื้องล่างด้วยรอยยิ้ม

"หลินชิงเยว่ ครรภ์น้ำแข็งเก้าตาย เตาหลอมชั้นเลิศ... เย่วหลิงซาส่งคนไปเอาตัวมาแล้วหรือ? ดี ดีมาก หากข้าได้เตาหลอมนี้ ข้าจะทะลุเป็นราชันเทพได้ภายในร้อยปี"

"เทพบุตร" เทพรับใช้คนหนึ่งคุกเข่าอยู่ด้านล่าง "แต่รายงานล่าสุดบอกว่าทูตสวรรค์ที่ส่งลงไป... ถูกฆ่าตายทั้งหมด"

"ถูกใครฆ่า? สำนักกระบี่สวรรค์เล็กๆ กล้าฆ่าทูตสวรรค์หรือ?"

"ถูก... ถูกเซียวอู๋จี้ขอรับ"

จอกสุราในมือของมู่เฉินแตกกระจาย!

ชื่อนั้น... ชื่อที่เขาไม่ได้ยินมาสามพันปีแล้ว ชื่อที่เขาพยายามลบออกจากความทรงจำทุกคืน

"เป็นไปไม่ได้! เซียวอู๋จี้ตายไปแล้ว! ข้าฆ่ามันด้วยมือของข้าเอง! ข้าเห็นมันตกลงไปในสุสานศพด้วยตาของข้า!"

"แต่... เจตจำนงสวรรค์ของโลกเบื้องล่างก็หายไปด้วยขอรับ"

มู่เฉินยืนขึ้นทันที พลังราชันเทพขั้นต้นแผ่ออกมาทำให้ตำหนักทั้งหลังสั่นไหว

"เจตจำนงสวรรค์หายไป? หมายความว่าอย่างไร?"

"หมายความว่า... มีคนกลืนมันไปขอรับ"

ความเงียบเข้าปกคลุมตำหนักสวรรค์

มู่เฉินกำหมัดแน่นจนเลือดสีทองไหลออกมา เขารู้ดีว่ามีเพียงวิชาเดียวในโลกที่กลืนเจตจำนงสวรรค์ได้

วิชากลืนวิญญาณอสุรานิรันดร์

"มันกลับมาแล้วจริงๆ..."

เขาพึมพำด้วยเสียงสั่น

ในขณะเดียวกัน ที่บันไดสวรรค์ระหว่างสวรรค์ชั้นที่สองและสาม

เซียวอู๋จี้กำลังเดินขึ้นมาอย่างช้าๆ ทุกก้าวที่เขาเดิน บันไดสีทองก็กลายเป็นสีดำ ทหารสวรรค์ที่เฝ้าบันไดอยู่พยายามขวางทางเขา แต่เพียงแค่เข้าใกล้ในระยะสิบเมตร พลังของพวกเขาก็ถูกกลืนจนหมดสิ้นแล้วกลายเป็นศพแห้งเหี่ยวตกลงไป

ไม่มีใครหยุดเขาได้

เพราะตอนนี้เขาไม่ใช่ระดับแก่นทองคำอีกต่อไป แต่เป็นมหาอสุรานิรันดร์ ระดับที่เทียบเท่าราชันเทพขั้นกลาง!

"หยุด!"

เสียงตะโกนดังขึ้นจากด้านบน

มู่เฉินลอยลงมาจากตำหนักของเขาในชุดเกราะเต็มยศ ถือหอกสวรรค์ที่เคยเป็นอาวุธของเซียวอู๋จี้เมื่อสามพันปีก่อน!

หอกอสุรานิรันดร์!

"เซียวอู๋จี้!"

มู่เฉินตะโกนชื่อนั้นออกมาด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความกลัว ความรู้สึกผิด และความโกรธปะปนกัน

เซียวอู๋จี้หยุดเดินแล้วเงยหน้าขึ้นมอง

สองพี่น้องที่เคยร่วมสาบานว่าจะตายด้วยกัน ได้พบกันอีกครั้งหลังจากสามพันปี

แต่ตอนนี้หนึ่งคนเป็นเทพบุตรผู้ปกครองสวรรค์ อีกคนเป็นมหาอสุราที่เพิ่งกลืนสวรรค์มาทั้งใบ

"พี่ใหญ่" เซียวอู๋จี้พูดด้วยรอยยิ้มที่เย็นชาที่สุด "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ หอกของข้า... อยู่กับเจ้าแล้วดูดีขึ้นเยอะเลย"

มู่เฉินมองหอกในมือของเขา หอกเล่มนี้เมื่อสามพันปีก่อนเซียวอู๋จี้เป็นคนมอบให้เขาเป็นของขวัญวันเกิด แล้วบอกว่า "พี่ใหญ่ จากนี้ไปเราจะปกป้องโลกนี้ด้วยกัน"

แต่เขากลับใช้หอกเล่มนี้แทงหัวใจของน้องชายตัวเอง

"อู๋จี้... ข้า..."

"ไม่ต้องพูด" เซียวอู๋จี้ยกมือห้าม "ข้าไม่อยากฟังคำแก้ตัวของคนตาย"

"คนตาย?"

"ใช่ วันนี้เจ้าต้องตาย" เซียวอู๋จี้ก้าวขึ้นไปอีกขั้นหนึ่ง "เหมือนที่เจ้าเคยฆ่าข้าเมื่อสามพันปีก่อน แต่ต่างกันตรงที่ครั้งนี้ ข้าจะไม่ให้เจ้าได้ไปเกิดใหม่"

มู่เฉินรู้ว่าการเจรจาไม่มีประโยชน์อีกต่อไป เขายกหอกอสุรานิรันดร์ขึ้นแล้วพุ่งเข้าใส่เซียวอู๋จี้ด้วยพลังทั้งหมดที่มี!

"กระบวนท่าที่หนึ่งที่เจ้าสอนข้า! มังกรอสุราทะลวงสวรรค์!"

หอกสีทองกลายเป็นมังกรทองขนาดใหญ่พุ่งเข้าใส่เซียวอู๋จี้!

นี่คือวิชาที่เซียวอู๋จี้เป็นคนคิดค้นขึ้นมาเองเมื่อสามพันปีก่อน!

เซียวอู๋จี้มองมังกรทองที่พุ่งเข้ามาแล้วไม่หลบ เขาเพียงแค่ยกมือขึ้น

"เจ้ายังใช้วิชาของข้าอยู่หรือ? มู่เฉิน เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าวิชานี้... มีจุดอ่อนตรงไหน?"

เขาจิ้มนิ้วไปที่จุดหนึ่งบนตัวมังกรทอง

จุดที่ไม่มีใครรู้ยกเว้นผู้สร้างวิชา

บูม!

มังกรทองแตกสลายกลายเป็นแสงสีทองกระจายไปทั่วท้องฟ้า!

มู่เฉินกระอักเลือดสีทองออกมา เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าวิชาที่เขาใช้มาสามพันปีมีจุดอ่อน!

"เป็นไปไม่ได้... เจ้า..."

"ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้สำหรับคนที่สร้างมันขึ้นมา" เซียวอู๋จี้พุ่งเข้าไปอยู่ตรงหน้ามู่เฉินแล้ว มือขวาของเขากำอยู่ที่คอของมู่เฉิน ยกขึ้นกลางอากาศ "ตอนที่เจ้าสอนข้า เจ้าบอกว่าอย่าไว้ใจใครแม้แต่พี่น้อง จำได้ไหม? ข้าจำได้ดีเลยล่ะ"

มู่เฉินดิ้นรนด้วยความหวาดกลัว "อู๋จี้... น้องชาย... ข้าผิดไปแล้ว... เย่วหลิงซาบังคับข้า... เจตจำนงสวรรค์บังคับข้า..."

"แล้วตอนที่เจ้าแทงข้า เจ้าได้ฟังคำอ้อนวอนของข้าไหม?"

คำถามนั้นทำให้มู่เฉินหยุดดิ้น

เมื่อสามพันปีก่อน ตอนที่เขากับเย่วหลิงซาแทงเซียวอู๋จี้ เซียวอู๋จี้ก็เคยอ้อนวอนแบบนี้เหมือนกัน แต่พวกเขาไม่ได้ฟัง

"ข้า..."

"จบแล้ว พี่ใหญ่"

ไฟอสุรานิรันดร์สีดำลุกขึ้นบนมือของเซียวอู๋จี้

"กลืน"

พลังราชันเทพของมู่เฉิน ความทรงจำสามพันปี วิชาทั้งหมดที่เขาเคยเรียนมา ทุกอย่างถูกกระชากออกมาจากร่างของเขาอย่างบ้าคลั่ง

มู่เฉินกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดที่ยิ่งกว่าตาย

"อ๊ากกกก! เย่วหลิงซา! ช่วยข้าด้วย! จักรพรรดินีช่วยข้าด้วย!"

แต่ไม่มีใครมาช่วยเขา

บนสวรรค์ชั้นที่เก้า เย่วหลิงซานั่งอยู่บนบัลลังก์ของนาง มองดูภาพการต่อสู้ผ่านกระจกสวรรค์ด้วยสายตาเย็นชา นางไม่ได้ส่งคนไปช่วย

เพราะนางรู้ว่าคนต่อไปคือ... นาง

สามลมหายใจต่อมา ร่างของเทพบุตรมู่เฉินที่เคยยิ่งใหญ่ก็กลายเป็นศพแห้งเหี่ยวตกลงไปจากสวรรค์ชั้นที่สาม ตกลงไปสู่โลกเบื้องล่างที่เขาเคยดูถูก

เซียวอู๋จี้รับหอกอสุรานิรันดร์ที่ตกลงมาไว้ในมือ หอกที่เคยเป็นสีทอง ตอนนี้กลายเป็นสีดำสนิทเมื่ออยู่ในมือของเขา

เขามองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่สูงขึ้นไปอีกหกชั้น ที่ที่บัลลังก์ของจักรพรรดินีสวรรค์ตั้งอยู่

"เหลืออีกคนเดียว"

เขาพุ่งทะยานขึ้นไปบนสวรรค์ชั้นที่สี่ด้วยพลังมหาอสุรานิรันดร์ที่เพิ่งกลืนมู่เฉินมา ทำให้ตอนนี้เขาทะลุเป็นราชันเทพขั้นปลายแล้ว!

สงครามแก้แค้นสามพันปี ใกล้จะถึงจุดจบแล้ว

และจุดจบนั้น... จะอยู่บนบัลลังก์ของจักรพรรดินีสวรรค์